Σε πρόσφατη απόφασή του το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έκρινε ότι οι εργαζόμενοι ορισμένου χρόνου πρέπει να ενημερώνονται για τους λόγους στους οποίους οφείλεται η καταγγελία σύμβασης εργασίας τους. Η διαφορετική μεταχείριση των εργαζομένων που απασχολούνται με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου για τους οποίους δεν υφίσταται ρύθμιση περί αιτιολόγησης της σύμβασης καταγγελίας όπως στις περιπτώσεις εργαζομένων με σύμβαση αορίστου, θίγει το δικαίωμα της προσφυγής στη δικαιοσύνη.
Το έναυσμα για την απόφαση του Δικαστηρίου αποτέλεσε ερώτημα Πολωνού δικαστή σχετικά με το αν συνάδει με τη συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου (Οδηγία 1999/70/ΕΚ του Συμβουλίου, της 28ης Ιουνίου 1999) το γεγονός ότι ισχύουν διαφορετικές απαιτήσεις ως προς την καταγγελία, ανάλογα με το είδος της οικείας σύμβασης εργασίας. Το Δικαστήριο έκρινε όμως ότι σε κάθε περίπτωση σκοπός της συμφωνίας – πλαίσιο είναι η διασφάλιση της εφαρμογής της αρχής της απαγόρευσης των διακρίσεων.
Στην περίπτωση που ο εργαζόμενος ορισμένου χρόνου στερείται πληροφορίες που είναι σημαντικές για να εκτιμήσει τον τυχόν αδικαιολόγητο χαρακτήρα της απόλυσής του, στερείται τελικά του δικαιώματός του για πραγματική προσφυγή στη δικαιοσύνη. Στην προκειμένη περίπτωση το δίκαιο της Ένωσης αντιτίθετο σε εθνική ρύθμιση η οποία επιτρέπει στον εργοδότη να μην αιτιολογήσει την καταγγελία, με προειδοποίηση σύμβασης εργασίας ορισμένου χρόνου, ενώ υπέχει υποχρέωση αιτιολόγησης όταν καταγγέλλει σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου. Το εθνικό δικαστήριο όμως είναι υποχρεωμένο να αφήσει ανεφάρμοστη την εθνική ρύθμιση όταν αδυνατεί να την ερμηνεύσει κατά τρόπο σύμφωνο προς το δίκαιο της Ένωσης, εν προκειμένω με την συμφωνία-πλαίσιο για την εργασία ορισμένου χρόνου. Σύμφωνα με το Δικαστήριο μάλιστα η προσωρινή φύση μιας σχέσης εργασίας δεν δικαιολογεί λιγότερο ευνοϊκή μεταχείριση εργαζομένων που απασχολούνται με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου. Άλλωστε η αναφορά των λόγων καταγγελίας της σύμβασης δεν θα έθιγε την ευέλικτη φύση της.